Szermierka
Fechtunek w różnych postaciach towarzyszył ludzkości od niepamiętnych czasów. Przez całe stulecia rozwijał się przechodząc rozmaite przeobrażenia. Począwszy od prymitywnych form walki, poprzez okres pojedynków, szermierka stała się bardzo atrakcyjną dyscypliną sportową. Stało się tak dzięki włączeniu jej do programu pierwszych Igrzysk Olimpijskich w 1896 roku. Szermierka do dzisiaj pozostaje w zaszczytnym gronie dyscyplin olimpijskich jako jedna z pięciu konkurencji rozgrywanych na wszystkich igrzyskach Ery Nowożytnej.Współzawodnictwo szermiercze odbywa się w trzech broniach: we florecie, w szabli i w szpadzie, w konkurencji kobiet i mężczyzn. Jest także dostępna wielu sportowcom niepełnosprawnym w postaci tak zwanej „szermierki na wózkach”. Tu szermierze niepełnosprawni mają możliwość rywalizowania z przeciwnikami pełnosprawnymi na równych zasadach.
Poszczególne bronie różnią się również zasadami przydzielania punktów w sytuacji, gdy obaj zawodnicy trafią się równocześnie. Trafienie w szpadzie zalicza się temu, kto je zadał pierwszy lub obu zawodnikom, jeśli zadadzą je w takim samym czasie (różnica czasowa nie większa niż 0,2 sek.). W szabli i florecie obowiązuje tzw. konwencja, czyli zasady umowne. Oznacza to np., że zawodnik wykonujący natarcie ma pierwszeństwo w zadaniu trafienia przed zawodnikiem wykonującym przeciwnatarcie, natarcie zawodnika traci pierwszeństwo na koszt odpowiedzi, po uprzednim jego sparowaniu zasłoną itd..).
We wszystkich broniach trafienie jest sygnalizowane przez specjalne urządzenie elektryczne (aparat sędziowski).
